rachel'ın bu bölüm ross'a "ben sana hala aşığım" demesi, bu hareket, rachel karakterinin bütün o ilişkiler silsilesindeki en bencilce, en kıvırcık ve en ezikçe anlarından biriydi.
o sahnede yaşanan şey aşk veya romantizm değil; tamamen kontrolsüz ego ve feci bir çuvallamadır.
işin özü şu:
sorumsuz bencillik: ross evliliğini kurtarmak için i̇ngiltere’ye koli koli hediyeler gönderiyor, hayatının en büyük krizini çözmeye çalışıyor. rachel ise "i̇çimde tutamadım, patlayacağım" kafasıyla adamın çaresizliğinin ortasına bomba bırakıyor. adam zaten mahvolmuş durumdayken gidip "sana hâlâ aşığım" demek yardım etmek değil, adamın kafasına bir balyoz daha indirmektir.
tavan yapan ego ve büyük hüsran: rachel, ross’un nikah masasında kendi adını söylemesini yanlış okudu. zannetti ki ross onun tek bir lafıyla emily’yi silip atacak, diz çöküp "aşkım sonunda anladın!" diyecek. beklediği o film sahnesi gelmeyip de ross’un o dona kalmış, "ben şimdi ne yapacağım?" diyen çaresiz suratını görünce gururu yerle bir oldu.
ezikçe kıvırma (göt olma anı): o kahkaha krizi "ayy ne komik" gülüşü değildi. tamamen "göt oldum, rezil oldum, çabuk bunu bir şaka gibi satmam lazım" hysterisiydi. "bak nasıl yutturdum ama, çok komiğim değil mi?" ayağına yatarak kendi kırılan egosunu ve rezilliğini örtlemeye çalıştı.
yani özetle; hem adamın hayatı yangın yeriyken kendi duygularını adama dayatacak kadar bencilce davrandı hem de beklediği o romantik karşılığı alamayınca olayı şakaya vurup muazzam bir geri vites yaptı. tam bir toksik hareket örneğiydi.
